Na ‘n ruk in Lüderitz, het Ma ook vriende gemaak met ‘n paar van oom Joe-hulle se vriende. Daar was oom Danie en tannie Issie le Grange. Oom Danie was die vuurtoringwagter op Diaspunt. Die twee pragtige mense was kinderloos en hulle het nou en dan vir my en Boetie saam met hulle geneem om by hulle te gaan kuier. Oom Danie het ons selfs in sy heiligdom, die vuurtoring geneem. Ek het oopmond, effe angstig, gestaar na die reuse-lampe wat snags die flikker-flikker, lang streep lig oor die kusdorpie uitgestraal het. Oom Danie het verduidelik van die unieke kode wat elke vuurtoring oor die hele wêreld volg. Na ‘n rukkie het Boetie kriewelrig geraak en liewer wawiele buite op die sandduine gaan maak. Ek het met ontsag agter oom Danie aangestap tot hy uitstap en die deur van die toring versigtig sluit.

By die huis het tannie Issie lekker kossies vir ons by hulle pragtige eetkamertafel gegee. My mond wou-wou net oophang en ek moes myself keer om nie openlik te staar na al die pragtige ornamente en prente in die netjiese ou huis nie. Dit was lekker om by die Le Grange’s te gaan kuier, maar ons het altyd met ons hande agter ons rûe in hulle huis gestap.

Ander vriende van oom Joe-hulle was die Connery’s in Lüderitz self. Eers het ons hulle net by oom Joe-hulle gesien, maar later het ons gereeld by hulle gaan kuier. Veral op Vrydagaande as die grootmense Canasta gespeel het.

Hulle huis was teen ‘n stywe bultjie uit. Teen ongeveer vyfuur het ons gewoonlik na hulle huis gestap. Stadig en rustig. Ma is ‘n asma-lyer en sy kon nooit inspannende oefening doen nie. Alles het goed gegaan totdat ons die bultjie moes pak; dan het Ma se bors begin gons. Sy moes gewoonlik eers haar asma-pompie gebruik voor ons kon verder. Later het ek en Boetie vir Ma van agter af gestoot. Ek weet nie of ons gehelp of gepla het nie, maar Ma het maar altyd net gelag en gemaan: Stadig! Stadig!

As ons byna bo was, het Ma dan gesug: Ja my kinders, so is ons lewe maar: skyt, skyt die bult yt!

Ek en Boetie het maar net gegiggel omdat ons sober ma ook ‘n kru woordjie kon gebruik.

Alhoewel ons die enigste kinders in die geselskap was, het ons dit altyd by tannie Meisie en oom Conny geniet. Die grootmense het altyd eers ‘n drankie en ons kinders ‘n koeldrankie gedrink en gekyk hoe die son oor die see ondergaan. Die sitkamervenster in die luukse huis het uitgekyk oor die hele Lüderitz. Ons het soos konings gevoel.

As dit begin donker word, het die grootmense by die tafel gaan sit. ‘n Geruite kombers is oor die tafel gegooi en twee pakke kaarte is uitgehaal, geskommel en gedeel. Gemeensaam het die grootmense onder die groot kristalkandelare gesit en kaart speel. Ek en Boetie het deur tannie Meisie-hulle se koffietafelboeke geblaai - versigtig met natgelekte vingertjies omgeblaai en ons aan die pragtige foto’s en illustrasies verwonder. As dit laat en ons vaak geword het, het ons sommer op die mat omgekap. Dan het Ma ons wakker geskud en oom Conny het ons met sy motor huis toe geneem. In die motor het die gesnor van die enjin en die gerusstellende gesels van Ma en oom Conny ‘n lekker gevoel oor my laat kom.

Ja, die lewe is goed - al gaan dit soms skyt, skyt die bult yt.

Manus - as jy sulke verse vir die pret aanmekaarflans, wil ek regtig sien wat jy kan fabriseer as jy jou hart daarop sit! Baie dankie vir jou brawe pogings. Natuurlik kry jy ‘n prys!

Is daar regtig nie nog lesers wat wil probeer nie? Wie nie waag nie, kan nie wen nie. Kyk in die vorige uitgawe vir die reëls van haikoe-skryf.

Ook uit die pen van Manus Hanekom, die volgende herinneringe uit sy kindertyd:

(Dit klink heerlik, Manus. Geen wonder mense praat dikwels van die "goeie ou dae" nie! Red.)

Die gewig van die saal op my arm en die toom met die stang klingelend teen
my bene is al so bekend dat ek dit nie eens meer agterkom nie. Ek lê die
kort entjie na sy stal vinnig af. Ek is altyd haastig.

Ek sit die bruin saal versigtig regop neer en hang die toom aan die blou
ysterpennetjie langs die staldeur op.
Ek stoot die deur oop. Hier staan hy: Ninety Nine Ghost Pop. My perd.
Hy kom vinnig nader, sy ore vorentoe.
"Hallo, Seun," groet ek met 'n vinnige vryf oor sy fluweelsagte neus. Ek kry die toom en begin opsaal. Feitlik outomaties. Toe ek die buikgord styf trek, gee Ghost 'n klein, gelate suggie. Ek glimlag en lei hom uit.

Sonder om na hom te kyk, weet ek presies wát hy wánneer gaan doen.
Eers loer hy na die hings wat ongeduldig in 'n houtkampie agter blok C
teen die reling rondloop. Ek weet regtig nie of Ghost dalk een van dié se
bewonderaars is nie. Dan draai ons om en stap om die hoek na die saalkamer. Natuurlik eers verby die grasstal waar daar altyd 'n hoop voor die deur lê waarvan my liewe ou perdjie 'n happie móét hê.
Ek hak my arm deur die teuels en stap aan terwyl ek my hemp in my rybroek
insteek.

Ek trek hom teen die houtreling in, vat my teuels in een hand vas en steek
my voet in die linkerstiebeuel. Vir 'n oomblik huiwer ek, die senuwees soos
'n knop in my maag. Dan haal ek diep asem, wip drie sprongetjies en
lanseer myself mooi netjies in die saal.
En nou is dit net ek en hy.
Ons stap rustig af skoubaan toe. Leer tussen my vingers, yster onder my
voete.

Ek vat my teuels vas, plak my bobene teen die saal en trap my hakke af.
"Draf," beveel ek en maak my kloek-tonggeluidjies. Hy gehoorsaam en net soos elke keer voel ek soos 'n vrygelate duif. Die wind wat deur my hare kam, die uitbundige snorkie wat hy elke nou en dan gee, die wete dat hy regtig net sy heel beste vir my wil gee.

Saam is ons soos ‘n lading dinamiet wat ‘n plek soek om te ontplof. Ek en hy geniet dit albei en ek verlustig my aan die gedagte hoe die gesigte op die skou gaan lyk as ek en hy die baan binnekom.

"Whoa."
Ons stop. Ek gee hom 'n tevrede klappie teen die nek. Ons draai om en draf
weer.

Toe ek uiteindelik klaar is, slaan die salpeterkolle onder die saal uit. My
spook-perd is moeg, maar ek is hoogs tevrede.

Op 'n lekker lui stappie vat ons die pad terug saalkamer toe. Hy kan sy oë
nie van die grasperk afhou nie en ek sit en skommel gerieflik op sy rug, my
oë op sy nek en my hand teen sy blad.
Ek saal af, sit die halter aan en lei hom na die tuinslang waar hy teensinnig toelaat dat ek hom afspuit. Dan grawe ek twee dik wortels uit my sak en gee dit vir hom. Soos altyd glimlag ek as hy die wortels met klein, beskaafde happies opknabbel.

Dan vat ons die pad stalle toe, sy neus teen my skouer: Ek en my perd.

Een van ons getroue lesers stuur die volgende uittreksel wat sy uit ‘n tydskrif gehaal het. Dit is die laaste strofe van ‘n lied deur die Nederlandse sanger, Jules de Corte. Die lied is getitel: "Ik zou wel eens willen weten", (in 1948 geskryf maar steeds so waar):

Hans #Eichab

Ek wil al ons Hoor-Hier!-lesers ‘n baie gelukkige Kerstyd toewens. Dit is ‘n tyd van rus en welbehae; ‘n tyd van luister en kuier met bekende ou vriende. Dit is ‘n tyd van batterye herlaai en moed opbou vir die nuwe jaar. Mag die Christuskind ook te vinde wees onder die gaste wat u hierdie tyd uitnooi na u huise toe.